Monday, 14 August 2017

MALAYSIA MENUJU PRU14: Bila Pru14 Akan Diadakan?

Berdasarkan Perlembagaan Malaysia, mandat Barisan Nasional yang diketuai oleh Dato Seri Najib sebagai Kerajaan Persekutuan hanya akan berakhir pada bulan Jun 2018. Manakala PRU14 perlu diadakan dalam masa 60 hari selepas Parlimen bubar secara sendirinya. Oleh itu, secara teknikalnya PRU14 boleh diheret sehingga ke bulan Ogos 2018. Namun, perkara sedemikian belum pernah terjadi dalam sepanjang proses PRU di Malaysia sejak mencapai kemerdekaan. Sudah menjadi amalan kepada Perdana Menteri yang mengetuai kerajaan Persekutuan akan mengistiharkan pembubaran parlimen lebih awal bagi membuka laluan kepada PRU diadakan. Ini kerana, perlembagaan juga memberi kuasa kepada Perdana Menteri untuk berbuat demikian.

Kelebihan ini sudah tentu akan digunakan dengan sebaiknya oleh Perdana Menteri untuk membubarkan Parlimen pada masa yang dirasakan akan memberikan kelebihan kepada partinya untuk memenangi semula PRU. Ini menyebabkan PRU dalam politik Malaysia menjadi ‘unik’ dengan terdapatnya unsur-unsur surprise dan suspense yang disulami dengan bermacam-macam gosip mengenai bilakah PRU akan diadakan. Namun secara umumnya pihak-pihak yang berkepentingan khususnya parti pembangkang akan berusaha sedaya upaya untuk mendapatkan maklumat bagi mengetahui jarak waktu PRU diadakan. Mereka tentu sahaja akan sentiasa memantau gerak kerja agensi yang berkaitan khususnya SPR kerana daripada situ petunjuk PRU dapat diketahui.

Sebagai parti pemerintah yang ingin mengekalkan tampuk pemerintahan, sudah tentu Dato Seri Najib akan memilih untuk diadakan PRU pada masa potensi kemenangan berpihak kepadanya. Dalam konteks pilihanraya demokrasi, potensi kemenangan banyak bergantung kepada kekuatan parti politik membawa isu yang dapat menawan hati para pengundi. Tidak kira dimana pun pilihanraya demokrasi diadakan termasuklah di negara -negara maju yang menjadi contoh amalan demokrasi seperti Amerika Syarikat, Britain, Perancis dan negara-negara eropah yang lain, senjata utama yang akan dijadikan isu dalam kempen ialah menyerang kelemahan pihak lawan. 

Selain itu, sentiman wujudnya ancaman juga merupakan salah satu senjata yang sangat berkesan memberikan potensi kemenangan. Di barat, golongan imigran khususnya umat Islam sering dijadikan sebagai kelompok yang dipropagandakan memberikan ancaman kepada rakyat kehidupan masyarakat barat bagi mendapatkan undi daripada majoriti rakyat tempatan. Begitu juga dengan setiap kali PRU diadakan di India, kemarahan dan kebencian masyarakat hindu terhadap umat Islam sering di kobarkan bagi mendapatkan sokongan pengundi-pengundi hindu yang merupakan golongan majoriti di India.

Berdasarkan realiti semasa, banyak isu yang sedang berlaku dalam negara khususnya yang berkaitan dengan skandal 1MDB yang telah mencipta banyak isu hiliran seperti peningkatan hutang negara, kemasukkan pelaburan berskala besar dari negara China serta wujudnya persepsi yang kuat campurtangan politik terhadap institusi-institusi penting negara telah memberikan disadvantage kepada pentadbiran Dato Seri Najib.  Perkara ini tentu sahaja telah menyempitkan potensi kemenangan bagi Barisan Nasional pimpinan Dato Seri Najib. Selain itu, mencipta persengketaan dengan pemimpin yang sangat berpengalaman dan berpengaruh di negeri Sabah iaitu Dato Seri Shafie Apdal merupakan satu kesilapan besar. Pengaruh dan pengalaman yang dimiliki oleh Dato Seri Shafie Apdal terhadap selok belok politik di Sabah telah menjadikan Sabah bukan lagi negeri  yang menjadi fixed deposit kepada Barisan Nasional.

Jika sebelum ini, Barisan Nasional boleh memberikan fokus yang banyak untuk menawan negeri-negeri di semenanjung kerana tidak perlu memberikan komitmen yang tinggi untuk mengekalkan cengkamannya terhadap Sabah. Kini keadaannya telah berubah dengan adanya gelombang politik baru yang dibawah oleh Parti Warisan pimpinan Dato Seri Shafie Apdal. Satu lagi cabaran baru yang menyempitkan lagi potensi kemenangan Barisan Nasional. Dalam masa yang sama, krisis yang menimpa organisasi yang sangat dekat dengan orang melayu iaitu FELDA telah membuka peluang kepada Parti Bersatu Pribumi meluaskan pengaruhnya ke dalam FELDA yang selama ini menjadi kubuh kuat UMNO.

Memang dapat dilihat dengan jelas bahawa Dato Seri Najib berusaha dengan bersungguh-sungguh melakukan bermacam-macam perkara agar Barisan Nasional dapat memenangi PRU14. Boleh dikatakan susuk tubuh Dato Seri Najib sentiasa ada di mana-mana, tanpa mengira siang atau malam, ada sahaja program atau aktiviti yang dihadiri beliau. Kesungguhan Dato Seri Najib berkerja siang dan malam, berkejar ke sana ke sini tentu sahaja kerana beliau sedar, beliau tidak boleh kalah dalam PRU14. Ada banyak konsekuensi yang tidak baik akan menimpa dirinya jika beliau hilang kuasa sebagai Perdana Menteri Malaysia. Beliau tidak mempunyai pilihan lain selain perlu kekal sebagai Perdana Menteri.

Berdasarkan perkembangan semasa, melambat-lambatkan PRU14 sebenarnya lebih banyak menguntungkan pihak pembangkang yang kini diketuai oleh Tun Mahadhir. Masa yang ada bukan sahaja dapat digunakan oleh pembangkang termasuklah gelombang politik baru di Sabah terus menerus menyerang pentadbiran Dato Seri Najib, tetapi juga telah memberi masa kepada parti-parti pembangkang mengukuhkan kesatuan mereka. Sebaliknya, semakin banyak pula kelemahan Barisan Nasional khususnya oleh pimpinan UMNO yang di perlihatkan kepada rakyat Malaysia. Persoalannya, jika demikian keadaannya mengapa Dato Seri Najib tidak membubarkan parlimen lebih awal?.

Apa yang pasti Dato Seri Najib hanya akan memberi ruang kepada PRU14 diadakan jika beliau merasakan beliau dapat mengekalkan kuasa sebagai Perdana Menteri Malaysia. Dato Seri Najib tentu sahaja akan menggunakan apa sahaja peluang atau cara agar beliau kekal sebagai Perdana Menteri Malaysia. Itulah keutamaan beliau, kekal sebagai Perdana Menteri Malaysia.

Anda Mungkin Meminati :




Tuesday, 20 June 2017

Rintihan Umat Islam : Untuk Berapa Lama Lagi

Vedio Yang Seharusnya Dapat Membuka hati dan pemikiran untuk berfikir dengan lebih serious dengan nasib umat Islam.


Saturday, 25 March 2017

Isu Pindaan Rang Undang-Undang Akta 355

Pada dasarnya, untuk membuat pindaan terhadap rang undang-undang yang sedia ada merupakan perkara biasa dan sering dilakukan dalam pentadbiran negara demokrasi seperti Malaysia. Secara prinsipnya, rang undang-undang sedia ada perlu dipinda agar ia terus relevan dengan keadaan dan perkembangan semasa. Akta 355 misalnya telah mengalami beberapa kali pindaan sejak mula dikanunkan pada tahun 1965 yang pada ketika itu dikenali sebagai Akta Mahkamah Syariah (Bidang Kuasa Jenayah) 1965. Hukuman maksimum yang diperuntukkan oleh akta tersebut ketika itu  ialah denda RM1000 dan penjara 6 bulan.

Pindaan pertama terhadap Akta 355 telah dilakukan pada tahun 1984 dengan memberikan kuasa yang lebih tinggi kepada Mahkamah Syariah untuk menjatuhkan hukuman maksimum sehingga 3 tahun penjara, RM5000 denda dan 6 kali sebatan. Akta tersebut kemudiannya dipinda sekali lagi pada tahun 1989 untuk diperluaskan penggunaannya ke Sabah dan Sarawak. Selepas itu, tiada lagi pindaan dilakukan untuk meningkatkan hukuman maksimum yang boleh dijatuhkan oleh Mahkamah Syariah. Ini bermakna sudah lebih dari 30 tahun hukuman ‘Formula 356’ menjadi hukuman maksimum bagi ‘jenayah syariah’ di Malaysia.

Oleh itu, satu perkara yang wajar bagi pihak tertentu khususnya golongan akademik dan para pengamal undang-undang Syariah mengorak langkah bagi meningkatkan bidang kuasa Mahkamah Syariah agar dapat menjatuhkan hukuman yang lebih berat terhadap ‘penjenayah syariah’ di Malaysia.  Hal ini demikian kerana, ramai pihak berpendapat bahawa hukuman ‘356’ terlalu ringan dan  sudah tidak berkesan lagi untuk menakutkan umat Islam di Malaysia daripada melakukan jenayah syariah.  Maka, pindaan terhadap Akta 355 perlu dilakukan bagi meningkatkan kuasa Mahkamah Syariah yang sedia ada. Usaha ke arah untuk meningkatkan kuasa Mahkamah Syariah di Malaysia telah pun dilakukan secara serius oleh Jawatankuasa Teknikal yang ditubuhkan pada tahun 2014. Antara langkah awal yang perlu dilakukan oleh Jawatankuasa Teknikal bagi menjayakan usaha tersebut ialah menggesa agar Akta 355 dipinda.

Selari dengan banyak pindaan yang dilakukan terhadap akta-akta yang lain termasuklah pindaan terhadap Akta 355 sebelum ini, Jawatankuasa Teknikal mencadangkan agar usul pindaan terhadap Akta 355 dibawa oleh wakil daripada pihak kerajaan. Hal ini demikian kerana, ia sudah menjadi amalan biasa dalam  pentadbiran di Malaysia bahawa semua pindaan yang ingin dilakukan akan diusulkan oleh pihak kerajaan yang memerintah. Tidak pernah terjadi sebelum ini usul persendirian daripada pihak pembangkang dibenarkan untuk dibentangkan di parlimen, malah jauh sekali untuk diluluskan. Selain itu, sebarang pindaan terhadap akta yang sedia ada sekurang-kurangnya perlu mendapat sokongan/undi majoriti mudah di dewan rakyat sebelum diluluskan. Jadi, secara tidak langsung hanya parti yang menjadi kerajaan sahaja memiliki kelebihan tersebut, tidak pada parti pembangkang. Apatah lagi proses membawa sebarang usul untuk dibentangkan di parlimen bagi meminda mana-mana akta yang sedia ada dikawal sepenuhnya oleh menteri daripada parti yang memerintah.

Memang tidak dapat dinafikan bahawa perlembagaan Malaysia memberi ruang kepada semua ahli parlimen parti pembangkang untuk membawa private bill (usul persendirian). Namun, ia perlu melalui dua proses di atas, iaitu diberi laluan oleh menteri parti pemerintah yang menyelia perjalanan parlimen dan mendapat sokongan sekurang-kurangnya majoriti mudah daripada ahli-ahli parlimen. Oleh sebab itu, sepanjang sejarah Malaysia belum pernah ada usul persendirian daripada pihak pembangkang dibenarkan untuk dibentangkan apatah lagi untuk diluluskan.

Justeru itu, apabila para menteri daripada UMNO selaku kerajaan memberi laluan dan sokongan kepada parti PAS selaku parti pembangkang membawa usul persendirian bagi meminda Akta 355 tentunya menimbulkan banyak persoalan. Ditambah pula wujudnya tuntutan percaturan politik yang sangat crucial di antara parti-parti politik di Malaysia menuju ke PRU14. Masing-masing mempunyai agenda dan matlamat politik yang sangat penting untuk dicapai dalam PRU14 nanti.

Dalam hal ini, umat Islam seharusnya melihat persoalan mengenai isu pindaan Akta 355 dengan skop yang lebih luas agar umat Islam tidak diberikan harapan palsu dan turut diheret ke dalam perbalahan yang tidak jelas hujung pangkalnya kerana perbezaan sudut pandang terhadap perkara yang sama iaitu pindaan Akta 355. Ada pihak yang melihat bahawa pindaan terhadap Akta 355 adalah roadmap ke arah terlaksananya hudud, maka siapa yang menentangnya sama seperti menentang hukum hudud. Sebaliknya ada pula pihak yang melihat bahawa Akta 355 tiada kena mengena dengan hukum hudud, ia hanyalah pindaan biasa terhadap akta yang
sedia ada.

Sebenarnya, perbezaan sudut pandang tersebut timbul disebabkan oleh rekaan (design) struktur undang-undang tertinggi Malaysia iaitu Perlembagaan Persekutuan. Perlembagaan Persekutuan yang direka oleh Suruhanjaya Lord Reid telah meletakkan asas-asas yang kukuh dalam Perlembagaan Persekutuan bagi menjamin keluhuran dan kelangsungan undang-undang ciptaan British sebelum Tanah Melayu diberikan kemerdekaan. Oleh itu, sebarang penggubalan undang-undang baharu atau pindaan terhadap undang-undang yang sedia ada, ia tidak boleh keluar daripada asas-asas yang kukuh dalam Perlembagaan Persekutuan bagi menjamin keluhuran dan kelangsungan undang-undang ciptaan British sebelum Tanah Melayu diberikan kemerdekaan.

Dengan kata lain, apa jua niat murni umat Islam seperti ingin menjadikan hukum hudud sebagai undang-undang negara, maka ia perlu mengikuti panduan yang telah ditetapkan oleh Suruhanjaya Reid. Sebarang perbezaan pendapat atau pertelingkahan yang timbul dalam usaha untuk menerapkan hudud harus dikembalikan kepada kitab yang telah ditinggalkan oleh Suruhanjaya Reid iaitu Perlembagaan Persekutuan.

Suruhanjaya Reid juga telah meletakkan asas bahawa mana-mana undang-undang yang ingin digubal atau dipinda, maka ia perlu melalui proses perdebatan di kalangan ahli-ahli parlimen sebelum diluluskan. Setiap ahli parlimen sama ada orang Islam atau non-muslim berhak untuk mempersoalkan atau mempertikaikan mana-mana undang-undang yang ingin digubal atau dipinda. Seterusnya, pindaan tersebut perlu mendapat persetujuan daripada ahli-ahli parlimen sebelum ia diluluskan. Inilah hakikat yang harus disedari dan difahami dengan jelas apabila hukum Allah SWT seperti Hudud ingin diterapkan mengikut manhaj demokrasi.

Jalan yang benar untuk menerapkan hukum Hudud dan juga hukum-hukum Allah SWT yang lain akan dapat dilaksanakan secara sempurna jika dua elemen iaitu Kekuasaan Di Tangan Umat (as-Sulthan li al-Ummat) dan Kedaulatan Di Tangan Syarak (as-Siyadah li asy-Syar’i) berjaya dijadikan teras dalam pentadbiran sesebuah negara. Sesungguhnya, tiada bentuk sistem pemerintahan yang dapat mewujudkan kedua-dua elemen tersebut melainkan Sistem Pemerintahan Khilafah.

 Artikel Ini Diterbitkan Dalam Buletin Khairu Ummah Keluaran Feb 2017.

Anta Mungkin Juga Meminati :


Friday, 10 February 2017

Bilakah Peperangan Di Syria Akan Berakhir?



Tiada manusia yang memiliki nilai kemanusiaan dalam dirinya suka melihat kemusnahan dan kematian terus berlaku di bumi Syria. Konflik berdarah di bumi Syria yang sudah berlanjutan lebih dari lima tahun telah mengorbankan ratusan ribu nyawa dan sebahagian besar rakyat Syria kini hidup sebagai pelarian. Jika masyarakat luar yang hanya menyaksikan melalui media massa penderitaan dan kesengsaraan hidup yang sedang dialami oleh rakyat Syria sangat mengharapkan agar peperangan di Syria perlu dihentikan dengan segera, maka sudah tentu  rakyat Syria yang menghadapi sendiri kematian anggota keluarga, kemusnahan tempat tinggal, ketiadaan makanan dan sebagainya akibat peperangan, ingin sekali agar peperangan segera dihentikan.

Persoalannya adalah bagaimana ia harus dihentikan? Adakah dengan cara seperti yang diinginkan oleh kuasa-kuasa kuffar barat khususnya Amerika Syarikat, Eropah dan Rusia atau kebangkitan umat Islam Syria berakhir dengan kemenangan mereka menjatuhkan rejim Bashar Assad dan seterusnya membentuk semula Syria dengan sistem pentadbiran Islam? Hakikatnya, pertembungan antara perancangan barat dan aspirasi umat Islam Syria merupakan punca utama mengapa peperangan di Syria masih berlanjutan sehingga kini.

Apabila peperangan di Syria mula meletus akibat tindakan kejam yang dilakukan oleh rejim Bashar Assad untuk menghentikan kebangkitan umat Islam Syria sudah tidak dapat dikawal lagi oleh rejim Bashar Assad sendiri, maka negara-negara kuffar barat yang diketuai oleh Amerika Syarikat mula melakukan pelbagai percaturan politik dalam konflik di Syria. Kuasa-kuasa kuffar barat dengan sokongan dan bantuan daripada Arab Saudi, Qatar dan Turki telah cuba untuk mewujudkan kerajaan baharu bagi menggantikan rejim Bashar Assad. Satu bentuk percaturan yang telah berjaya dilakukan oleh kuffar barat ketika menghentikan gelombang Arab Spring di Tunisia, Libya dan Mesir.  Rejim lama dijatuhkan dan kemudian diangkat pemimpin boneka yang membawa dasar pemerintahan berdasarkan acuan kuasa-kuasa kuffar barat. Jika umat Islam Syria menerima acuan tersebut seperti mana yang telah dilakukan oleh umat Islam di Tunisia, Libya dan Mesir, nescaya peperangan di Syria sudah lama berakhir.

Rejim Bashar Assad hakikatnya sama sahaja dengan rejim-rejim yang lain seperti Hosni Mubarak, Gaddafi dan Ben Ali. Mereka akan dibuang oleh kuffar barat dengan mudah jika khidmat mereka sudah tidak diperlukan lagi. Namun disebabkan perancangan kuasa-kuasa kuffar barat untuk menamatkan kebangkitan umat Islam Syria tidak berjaya walaupun pelbagai percaturan politik yang turut dibantu oleh pemimpin Turki, Arab Saudi dan Qatar telah dilakukan, maka khidmat Bashar Assad bukan sahaja masih diperlukan oleh kuffar barat untuk menjayakan agenda mereka, tetapi juga khidmat Bashar Assad sangat diperlukan untuk menghalang usaha umat Islam Syria membentuk semula negara Syria dengan sistem pentadbiran Islam.

Keinginan umat Islam di Syria yang tinggi untuk membentuk semula Syria dengan sistem Islam dapat dilihat daripada kesungguhan mereka menolak segala perancangan dan percaturan yang dilakukan oleh kuffar barat. Perancangan kuasa-kuasa kuffar barat untuk membentuk kerajaan baharu bagi menggantikan rejim Bashar Assad melalui pelbagai siri rundingan seperti Rundingan Geneva I dan Geneva II telah menemui jalan buntu kerana ditolak oleh umat Islam Syria. Syrian National Council (SNC) dan Free Syrian Army (FSA) yang silih berganti diterajui oleh beberapa orang pemimpin yang cuba ditokohkan oleh kuffar barat bagi menerajui kerajaan baharu yang dirancang oleh mereka juga tidak dapat berbuat apa-apa kerana tidak mendapat sokongan yang kuat daripada umat Islam Syria. Umat Islam Syria menyedari bahawa SNC dan FSA hanyalah boneka yang digunakan untuk menjayakan perancangan kuasa-kuasa kuffar barat di Syria.

Oleh itu segala kesepakatan yang dicapai dalam beberapa rundingan khususnya dalam Rundingan Geneva I dan II yang diketuai oleh Amerika Syarikat tidak mempunyai sebarang makna kepada usaha untuk membentuk kerajaan baharu bagi menggantikan rejim Bashar Assad kerana tidak diiktiraf dan tidak dipedulikan oleh kumpulan-kumpulan mujahidin. Harus difahami bahawa, kumpulan-kumpulan mujahidin yang berperang menentang rejim Bashar Assad merupakan pihak utama yang mewakili aspirasi umat Islam Syria, bukannya SNC mahupun FSA. Oleh sebab itu, apabila SNC dan FSA telah gagal dipergunakan oleh kuasa-kuasa kuffar barat untuk membentuk kerajaan baharu bagi mengantikan rejim Bashar Assad, maka sekutu-sekutu kufar barat daripada kalangan negara umat Islam sendiri seperti Arab Saudi, Turki dan Qatar telah mengambil langkah menyalurkan bantuan kewangan dan persenjataan kepada beberapa kumpulan mujahidin. Langkah tersebut dilalukan dengan tujuan untuk mempengaruhi kumpulan-kumpulan mujahidin yang berperang menentang rejim Bashar Assad. Pengaruh yang cuba ditanamkan oleh Arab Saudi, Turki dan Qatar dalam beberapa kumpulan mujahidin bukan sahaja bertujuan untuk membina kekuatan dalam kumpulan mujahidin yang akan membawa percaturan mereka tetapi juga bertujuan untuk memecah belahkan fokus perjuangan kumpulan-kumpulan mujahidin.

Keadaan ini bukan sahaja telah menyebabkan kumpulan-kumpulan mujahidin terpaksa disibukkan dengan konflik dalaman sehingga membawa kepada proses reform dan regroup yang sangat kerap tetapi juga telah memberi ruang kepada rejim Bashar Assad untuk mengatur dan membentuk semula kekuatan tenteranya. Pada masa yang sama, kewujudan ISIS telah menyebabkan keadaan kumpulan-kumpulan mujahidin menjadi semakin tersepit. Sepanjang kewujudan ISIS dalam konflik di Syria, ia telah memberi banyak keuntungan kepada rejim Bashar Assad dan memberikan banyak masalah kepada kumpulan-kumpulan mujahidin yang menentang rejim Bashar Assad. Tindak-tanduk ISIS yang sangat teruja menayangkan kepada dunia sikap anarkis dan pembunuhan yang mereka lakukan ke atas orang awam, telah dimanfaatkan sepenuhnya oleh Bashar Assad dan Rusia untuk melakukan pengeboman secara besar-besaran di kawasan yang dikuasai oleh kumpulan-kumpuan mujahidin khususnya di Aleppo Timur. Ironinya, kawasan yang dikuasai ISIS di sempadan Syria-Iraq tidak menjadi sasaran pengeboman Rejim Bashar Assad dan Rusia.

Kejayaan strategi Arab Saudi, Turki dan Qatar menanamkan pengaruh dalam kumpulan-kumpulan mujahidin merupakan antara sebab Aleppo yang menjadi kubu kuat kumpulan-kumpulan mujahidin dapat ditawan oleh rejim Bashar Assad. Selain daripada pengeboman besar-besaran yang dilakukan oleh rejim Bashar Assad dan Rusia ke atas Aleppo, Operation Euphrates Shield yang direncanakan oleh Presiden Turki iaitu Erdogan telah membantu memudahkan rejim Bashar Assad menawan Aleppo. Hal ini demikian kerana, Operation Euphrates Shield telah menyebabkan pertahanan kumpulan-kumpulan mujahidin di Aleppo menjadi lemah ekoran kumpulan-kumpulan mujahidin yang dipengaruhi oleh Turki telah meninggalkan Aleppo untuk membantu pasukan tentera Turki dalam Operation Euphrates Shield bagi menentang ISIS dan Kurdis. Operasi ketenteraan yang dilancarkan oleh Presiden Erdorgan pada ketika rejim Bashar Assad sedang melancarkan operasi bagi menawan bandar Aleppo.

Harus difahami bahawa walaupun Aleppo telah ditawan oleh rejim Bashar Assad dan ramai tentera kumpulan-kumpulan mujahidin yang telah terkorban, namun ia bukanlah pengakhiran kepada kebangkitan umat Islam Syria, sebaliknya ia merupakan satu fasa baru dalam perjuangan menjatuhkan rejim Bashar Assad dan seterusnya membangunkan semula Syria dengan sistem pentadbiran Islam. Peristiwa kejatuhan Aleppo telah membuktikan bahawa umat Islam Syria sebenarnya sedang diperangi oleh kuasa-kuasa kuffar barat khususnya Amerika Syarikat, Rusia dan Eropah. Kuasa-kuasa kuffar barat akan melakukan apa sahaja termasuklah membantu rejim Bashar Assad melakukan pembunuhan besar-besaran dan memusnahkan harta benda bagi menghalang kebangkitan umat Islam. Selain itu, peristiwa kejatuhan Aleppo juga telah mendedahkan wajah sebenar pemimpin Turki, Arab Saudi dan Qatar yang sebenarnya merupakan tali barut kepada kuasa-kuasa kuffar barat.

Peperangan di Syria akan terus berlanjutan sehinggalah salah satu pihak berjaya mencapai kemenangan. Jika kuasa-kuasa kuffar barat yang dibantu oleh Turki, Arab Saudi dan Qatar berjaya menamatkan peperangan di Syria dengan membentuk kerajaan berdasarkan acuan mereka, ini bererti aspirasi umat Islam Syria untuk membangunkan semua Syria berdasarkan pemerintahan Islam gagal dikecapi. Bagi umat Islam yang berada di luar Syria termasuklah di Malaysia perlu menyedari bahawa kemenangan umat Islam Syria membangunkan semula Syria berdasarkan sistem pemerintahan Islam adalah merupakan kemenangan bagi seluruh umat Islam di seluruh dunia. Sebaliknya, jika kuasa-kuasa kuffar barat berjaya mengakhiri peperangan di Syria berdasarkan acuan mereka, maka ia bukan hanya merupakan kekalahan kepada umat Islam Syria, tetapi juga merupakan kekalahan kepada seluruh umat Islam di seluruh dunia.

Artikel Ini Diterbitkan Dalam Buletin Khairu Ummah Keluaran Jan 2017

Anda Mungkin Juga Meminati

1. Rundingan Geneva II : Apa Yang Perlu Di Fahami  

Thursday, 9 February 2017

Adakah Trump Akan Memerangi Islam?

Kemenangan Donald Trump sebagai Presiden Amerika Syarikat yang ke-45 dalam pilihanraya Amerika baru-baru ini, telah menimbulkan keresahan kepada banyak pihak termasuklah kepada umat Islam di seluruh dunia. Ini kerana antara isu yang dibangkitkan oleh Trump semasa kempennya ialah akan melaksanakan dasar-dasar yang tidak mesra terhadap umat Islam. Trump semasa kempennya secara berterus-terang telah menunjukkan kebenciannya terhadap Islam dan umat Islam. Malah, semasa dalam proses menyediakan pasukan pentadbirannya, Trump telah mengumumkan akan melantik Leftenan Jeneral Bersara, Micheal Flynn sebagai Penasihat Keselamatan Kebangsaan. Micheal Flynn merupakan seorang yang anti-Islam menyatakan secara terus-terang bahawa Islam adalah political ideology seumpama Kanser.

Sebenarnya siapa pun yang menjadi Presiden Amerika, dasarnya keatas dunia Islam tetap sama iaitu menindas dan masuk campur dalam urusan umat Islam. Mungkin bezanya dengan Donald Trump dan Micheal Flynn dengan pentadbiran Obama ialah Trump dan Flynn menzahirkan secara terus-terang permusuhan mereka terhadap Islam dan umat Islam. Manakala Obama dan ahli politik Demokrat lebih menggunakan pendekatan secara tidak berterus-terang, tetapi matlamat yang mereka ingin capai sama sahaja dengan apa yang dilakukan oleh ahli politik daripada parti Republikan. Dalam isu Syria sebagai contoh, Obama menunjukkan sokongan kepada Bashar Assad akan tetapi tidak mengumumnya secara berterus-terang, sebaliknya Obama mengatakan bahawa Bashar sudah tidak mempunyai masa depan lagi di Syria dan tidak perlu lagi berunding dengannya. Namun tidak lama kemudian Obama menyatakan Bashar boleh berunding dengannya dan tidak ada halangan untuk menyertai pilihanraya di Syria. Adapun Trump, secara langsung menyatakan bahawa Amerika perlu memberikan  sokongan kepada Bashar kerana Bashar sangat efektif untuk untuk memerangi pengganas di Syria.

Selain itu, dalam pada Obama menyatakan penentangannya terhadap serangan udara Rusia keatas Syria, namun hakikatnya Obama bergantung kepada Rusia untuk melakukan serangan secara brutal terhadap Syria untuk menjayakan agenda Amerika di Syria. Tetapi sebaliknya Trump, secara terus-terang memuji Presiden Putin dalam menyelesaikan krisis di Syria. Berbeza pendekatan, tetapi menpunyai matlamat yang sama antara Demokrat dan Republikan, juga dapat dilihat apabila Obama terpilih menjadi Presiden Amerika Syarikat yang ke 44 menggantikan George W.Bush. Ketika itu masyarakat diseluruh dunia termasuklah ramai umat Islam yang menaruh harapan agar dasar Amerika Syarikat dibawah pentadbiran Obama akan berubah ke arah yang lebih baik. Ini kerana Obama mempunyai latarbelakang yang dekat dengan Islam dan umat Islam. Ayahnya berbangsa Kenya yang beragama Islam dan Obama sendiri telah membesar selama beberapa tahun di negara paling ramai umat Islam iaitu Indonesia. Disamping itu, sebaik sahaja menduduki Rumah Putih, antara perkara yang dilakukan oleh Obama ialah mengadakan lawatan ke Mesir dan memberikan ucapan panjang lebar di Universiti Al-Azhar Kaherah yang dimulakan dengan ucapan assalaamualaikum. Antara intipati ucapan Obama ketika itu ialah menyeru kearah membuka lembaran baru yang lebih baik mengenai hubungan diantara Amerika Syarikat dengan negara-negara Islam.

Namun hakikatnya, itu hanyalah ucapan yang penuh dengan penipuan daripada seorang pemimpin negara kafir harbi!. Apa yang pasti, dasar luar Amerika Syarikat terhadap dunia Islam tidak pernah berubah, tidak kira siapa pun yang akan menjadi Presiden. Perubahan yang ada hanyalah dari segi pendekatan atau strategi bagaimana dasar luar tersebut dijalankan. Dibawah pentadbiran Obama, tidak ada pengurangan terhadap bajet ketenteraan pun bahkan ianya meningkatkan lagi bajet tersebut sebanyak dua kali ganda. Obama tetap meneruskan legasi kempen pentadbiran Bush ‘ war on terror’ tetapi mengubah pendekatan atau strategi agar matlamat Amerika daripada kempen tersebut dapat dicapai dengan kos yang minimun dan tidak menimbulkan banyak masalah kepada kepentingan Amerika.

Antara strategi yang digunakan oleh pentadbiran Obama ialah meningkatkan serangan menggunakan drone. Semasa pentadbiran Bush, Amerika telah melancarkan serangan menggunakan drone keatas empat buah negara umat Islam iaitu Afghanistan, Iraq, Pakistan dan Yemen. Manakala dibawah pentadbiran Obama serangan menggunakan drone diperluaskan kepada tujuh buah negara umat Islam termasuklah Somalia, Libya dan terbaru Syria. Selain itu, pentadbiran Obama menggunakan pendekatan menggunakan pasukan ketenteraan daripada negara lain untuk menjayakan agenda Amerika Syarikat. Tentera Pakistan misalnya, digunakan untuk memerangi Taliban dan tentera negara-negara Afrika digunakan untuk memerangi kebangkitan umat Islam di Somalia. Amerika semasa dibawah pentadbiran Obama juga telah berjaya menghimpunkan tentera daripada negara-negara umat Islam sendiri  untuk menyerang umat Islam di Yaman.

Oleh itu, sebenarnya tiada kelainan yang akan berlaku dalam dasar Amerika dibawah pentadbiran Trump terhadap umat Islam dan dunia Islam. Yang mungkin akan berubah adalah pada pendekatan yang akan digunakan bagi menjayakan dasar Amerika terhadap umat Islam dan negara-negara Islam. Dasar Amerika yang suka menindas dan masuk campur dalam hal ehwal umat Islam akan tetap diteruskan oleh pentadbiran Trump sama seperti pentadbiran Obama dan presiden-presiden Amerika Syarikat sebelumnya. Ini adalah satu hakikat yang sangat penting untuk disedari oleh umat Islam, yang berbeza adalah dari segi pendekatan yang digunakan oleh setiap Presiden Amerika dalam menjalankan dasar-dasar Amerika terhadap umat Islam dan dunia Islam.

Artikel Ini telah diterbitkan dalam Buletin Khaira Ummah Keluaran Disember 2016

Anda Mungkin Juga Meminati :

1. Syrian Uprising : Pentingnya Political Concepts